Met dit meetinstrument beoordeelt men de mobiliteit van de wervelkolom en de heupen bij patiënten met axiale spondyloartritis (axSpA) of ankyloserende spondylitis (AS). BASMI is gebaseerd op vijf objectieve metingen van beweeglijkheid: cervicale rotatie (draaibeweging van de nek), tragus-tot-muurafstand (houding van nek en bovenrug), laterale lumbale flexie (zijwaarts buigen van de onderrug), gemodificeerde Schober-test (vooroverbuiging van de lumbale wervelkolom), intermalleolaire afstand (spreiding van de heupen). De score varieert van 0 = normale mobiliteit tot 10 = zeer ernstige bewegingsbeperking. Een hogere score betekent een slechtere mobiliteit.

Deze methodologisch correct uitgevoerde systematische review en meta-analyse toont aan dat oefentherapie bij patiënten met axiale spondyloartritis leidt tot een statistisch significante verbetering van ziekteactiviteit, functionele capaciteit, pijn en vermoeidheid, maar geen effect heeft op inflammatoire parameters zoals CRP en sedimentatie (ESR). De effecten op de gevalideerde schalen voor ziekteactiviteit en functioneren zijn echter klinisch niet relevant. De subgroepanalyses leverden bovendien geen bruikbare hypothesen op over de impact van specifieke kenmerken van de oefentherapie (zoals type en dosis) op de uitkomsten. Behalve met statistische en klinische heterogeniteit van de geïncludeerde studies moeten we ook rekening houden met belangrijke vormen van bias, die de robuustheid van de resultaten verzwakken.